Nieuwsoverzicht

Pastor Wim (1942-2016)

08 december 2016

Dinsdagmorgen 6 december is in Hospice De Regenboog onze geliefde pastor Wim Jenniskens overleden. De uitvaartdienst zal plaatsvinden in de H. Jozefkerk die hij 29 jaar lang met veel toewijding en inspiratie diende. Datum en tijd volgen nog.

Wim groeide op als boerenzoon in Ysselsteyn bij Venray. Samen met zijn tweelingbroer Piet trad hij 53 jaar geleden in bij Reguliere Kanunniken van Lateranen van St.-Augustinus en werd hij in 1969 tot priester gewijd. Na 14 jaar als pastoor in de Barberaparochie in Geleen, kwam hij in 1987 samen met Piet Houwen naar de H. Jozef Werkmanparochie in Veldhoven. Zijn geestelijke en pastorale leven kregen kort daarvoor een enorme impuls door zijn contacten met Marriage Encounter, waar hij zich tot het einde van zijn leven voor is blijven inzetten, met name voor de jongerenafdeling.

‘Pastor Wim’, zoals hij het liefst genoemd wilde worden, was een mensenmens. Hij beleefde zijn celibaat in zijn toewijding aan de geloofsgemeenschap. Daar gaf hij, daar ontving hij, daar deelde hij lief en leed. Hij deed dat op een heel persoonlijke en kwetsbare manier, onder meer door zijn worstelingen en teleurstellingen te delen en door zich te verontschuldigen voor zijn ongeduld of iets te directe opmerkingen. Jezus Christus was overduidelijk de bron van zijn leven. Dagelijks liet hij zich door Jezus raken door zich geestelijk in te leven in de H. Schrift. Anderen nam hij mee in die ervaring door de vele bijeenkomsten van Rond de Bron. Op het raakvlak van dagelijks leven en de omgang met ‘Onze Lieve Heer’ vond hij de inspiratie die hij via zijn preken deelde.

Zijn wereld was de parochiegemeenschap en de samenleving daar omheen. Andere parochies, het bisdom, Rome stonden op afstand. Liturgie was voor hem meer een gemeenschapsgebeuren dan het vieren van een heilig mysterie. Kerkelijke regelgeving was voor hem van belang voor zover die nuttig was voor zijn pastorale werk. Toch stond de kerkelijke eenheid voor hem buiten kijf en heeft hij de laatste jaren van zijn leven op talloze manieren mensen aangezet de stap naar eenheid te zetten. Voor mensen in nood, vooral voor de stervenden, liet hij al het andere in de steek. Zij gingen voor en kregen al zijn aandacht. Wim was uitmuntend in zijn contacten met terminaal zieken, in de ziekenzalving en in gesprekken met nabestaanden en de verzorging van een intense uitvaart. De kwetsbaarheid van een dergelijke situatie en de mogelijkheid tot religieuze diepgang voedden zijn motivatie tot pastorale dienstbaarheid.

Een van de laatste keren dat Wim de eucharistie leidde was in maart, de laatste reguliere viering in de H. Jozef (zie foto). Daarna bracht hij door zijn longproblemen bijna net zoveel tijd door in het ziekenhuis als thuis. Dankzij de stichting Ambulance Wens kon hij – met bed en al – de laatste zondagsvieringen in de H. Willibrordus- en Sint-Maartenkerk meemaken. Voor hem was dat een afscheid van zijn parochianen. Begin november belandde hij in Hospice De Regenboog, waar hij op 6 december overleed. Bang voor de dood was hij niet, wel worstelde hij regelmatig met God. Worstelingen die hij noteerde in het schrift dat hij altijd bij de hand had. Toen hij begin november op de intensive care lag en dacht dat zijn laatste uur gekomen was, ervoer hij “een diepe vrede en geborgenheid” in plaats van angst. Ook in momenten van twijfel, richtte hij die twijfel tot God. Vaak in gebedsvorm in het Frans, de heilige taal van zijn priesteropleiding in Wallonië. “Misschien wordt deze Kerst wel de mooiste van mijn leven.” Zijn laatste woorden aan zijn parochianen. Een Kerstmis zonder zuurstofslangen, geborgen in Gods hand. Als parochie gedenken we ‘Pastor Wim’ met droefheid, maar vooral met dankbaarheid om wie hij voor ons is geweest en leven we mee met alle nabestaanden. (Ed Arons)
NecrologieWimM

pdfRouwkaart pastor Wim